از : کسی که نمی خواهد تلخی های تجربه اش را کسی بچشد .

نمی دانم چند بهار را پشت سر گذاشته ای !

اما می دانم آنقدر عقلت و علمت سبز شده و قد کشیده و شکوفه داده که شیرینی زیبایی ها را بفهمی . اینها هم از متانت رفتارت پیداست !

زیبا رویم

حواست باشد طعم زیبایی ات برای شاهزادگان مقرب دلت باشد . مگس زیبایی را نمی فهمد . فقط کثیفت می کنند . ذات نگاه مردان همین است . بگذار مریم وجودت لایق شود تا وجود عیسی های خوشبختی آرامش و سعادت را در بغلش بفشارد . تخت های بهشتی مثل نگاههای خدا منتظر ماست .

یا علی

آقا توي دلم دنبال يه گوشه تميز مي گردم .وضو سنبل طهارت ِو هر كار كه با وضو آغازبشه عبادت.من امروز عهد ميبندم براي نشوندن اين طهارت توي دلم حد اقل قبل خواب و قبل كلاس وضو بگيرم .

السلام علیک یا قائم آل محمد

اللهم عجل فی فرج مولانا

یا حبیب

شاگرد نوازی كردن همه شون

دیگه آخرای سفره و طبق رسم همیشگی ام ، می خوام برای بچه ها نامه بنویسم . دوست داشتم از یك سید شروع كنم كه كسی نیست . پس ...

 یا مالك

از :وحیده ای مثل من

به : دوست خوبم راحیل ، هجرت كننده به سوی خوبی ها

الان كه دارم برات می نویسم ، داری نمار می خونی . توی قنوتی و نگاهت به آسمونه .

من این نامه رو با تمام شور و اشتیاق و عجله می نویسم ، عجله برای  رسیدن به كاروانی كه از او جا مانده ام

از موقعیت مكانی بخوام برات بگم توی یه مسجدیم ، بین راه .

می دونم كه تو هم  مثل من دلت رو در این سرزمین جا گذاشتی .

سخت است كه بعد از برگشت نداشته باشی ! بیدل و بیقرار بودن سخت است ، به خصوص اینكه مواظب باشی چیز دیگری جای آن را در تو نگیرد .

وقتی برگردیم طعم حرف هایم را بهتر حس می كنی . ان هنگام كه اشك امانت نمی دهد و خودت هم می مانی كه چرا دلتنگی ؟

هر طور كه آغاز كنی باز هم كم  می آوری ، اصلا تو را می برند كه ببینی كمی .

بخواه كه در این سفر نشانه ها را به تو بنمایانند .

 حالا نوبت ماست كه خودی نشان بدهیم ، الگو ها را نشانمان دادند كه باب عمل باز شود .

ما را به این سرزمین آورده اند كه «كربلائی بمانیم»

( یكی از بچه ها صدا می زنه كه سوار اتوبوس بشیم )

واین گذر زمانه است كه بی سر و صدا تموم می شه ،‌ همیشه ...

اگر چشمان ابری ات رو به باریدن گرفت یادی هم از ما بكن .

                                                                                                 حلالم  كن

یا علی

27/12/85

خم اول – ثانیه های اول سفر

طبق ِ روال تمام اردو ها بیش از 2 ساعته كه كناره اتوبوس وایستادیم و زیر چرخهای اتوبوس چناری سبز شده . رفقای نا لوتی هم ، نه خودشون رسیدن ، نه صدای بوق sms شون ...ما كه توقعی نداریم ؟! چند هزار تومن سر راهی كه این حرفها رو نداره ! ... اصلا پول چرك كف دسته ، با همین چیزا موندنی می شه !...

خم دوم – دو سال بعد!

سوار نشده پیادمون می كنن ، صندوق صدقه رو از همون جلو شروع كردن به گردوندن سكه ی 25 تومانی ام تلق افتاد كف صندوق ، با یك صدای بم ، كه نشون می داد بقیه اسكناس انداختن ...

خم سوم – فصل دل ، از اون نوعش

آشپز یكی از بچه های مكانیكه ! البته كنسرو كه آشپز نمی خواد . و دو روز ناهار اسپاگتی به سبك ایتالیایی با یه كم آچار پیچ گوشتی . و اینجاست كه این معده ی ما نقش موتور انژكتوری رو بازی می كنه .

(خواهش میكنم ، اشكالی نداره بپوشین . دمپایی كه این حرفها رو نداره . )

كاش به مهندس می گفتیم حالا كه تریپ ایتالیائیه . حداقل پیتزا درست كن ...البته نمی شه . به قول شاعر:

لیكنش قارچ و پنیر نیست ، خدایا بدهش!

 خم چهارم

از سه راهها بدم می یاد ، چون به نظرم یه راه كم داره . اما سه راه شهادت پر و پیمون بود . پر از تصادفات که نه ! حكمت های ناب

اُوه ....اُوه ...حاج آقا می خوان صحبت كنن ...هیس ...دوستان ! حاج اقا می خوان صحبت كنن . اگر آقای راننده رو دوست دارین برای سلامتی آقای راوی « صلوات» ....

خم پنجم 

خیلی وقته كه با بچه ها روی شناسائیه واردات یهودی نشان كار می كنیم « مگی ، پپسی ، كوكاكولا ، نوكیا ...

در برگشت از طلائیه درنهایت زنبور بی عسل بودن ، روی خاكریز و جلوی سنگرا ،‌ماكارونی خوردیم با كوكاكولا ... خدا قبول كنه !

خم ششم

سرم رو به شیشه ی ماشین تكیه دادم و سعی می كنم به برخوردهای مداوم سرم به شیشه كه به خاطر یكدست نبودن جاده به وجود می یاد ، بی اعتنا باشم . گوشهام هوا گرفته . چشمهام رو باز می كنم  ...اَ اَ چه ستاره ی پر نوری ... فضولی ام گل كرده ببینم  كیا بیدارن ؟ برگشتم ،‌یه نفر تسبیح دست راست و دست چپ به قنوت با ریسه ی اشك روی صندلی نماز می خونه !

خم هفتم

دو سه تا شكلات ! از برو بچه های تداركات كه مستقر در عقب اتوبوس ِ كش رفتیم  . یه مشتش رودادیم  به بچه های جلویی . طفلكی ها چقدر از این دست و دلبازی تشكر كردن و اون آب میوه ای كه عوضش بهم دادن چقدر چسبید ! ولی اون لب نزد . یك ساعته تو نخشم ، بی حال ِ شربتم كه اوردند نخورد ، از خورشید كه هیچ از نورش هم خبری نیست ، با لبهای رنگ پریدش گفت : « اللهم لك صمت ُ»

خم هشتم

نه اینكه به خاطر حرف های آقای راهنما ، نع خاكش اجازه نمیده با كفش واردش بشی . « فاخلع نعلیك » رو انجام دادیم . تو راه برگشت  دنبال كفش های لنگه به لنگه مون بودیم ..

بعضی ها فكر كردن برای هم دردی با شهداء كفش می كَنیم . كسی نبود بگه ، اخه شهداء‌كه پوتین داشتن ...

ما نمی خواهیم حرمت خون اسمونی هتك بشه .

لطافت این خاك زیر انگشتان تشریح می پژمرد . آه كه عقل اینها را نمی فهمد .

خم نهم

تازه فهمیدم مهندس چقدر شبیه مادربزرگ هاست . چند تا از بچه ها كه دلدرد گرفته بودن ، یه معجون درست كرد و تا راهی بیمارستانشون نكرد ، دست برنداشت

خم دهم

شبهای آخره و بچه ها مراسم « حال با حافظ» رو دارن . یكی از بچه ها كه اهلِ دله برامون تفال می زنه ؛

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش

بیرون كشید باید از این ورطه رخت خویش

خم صفر

وقتی به اینجا می رسی كه آخر سفره . می فهمی كه بقیه تو این سفر چه جوری خودشون رو ساختن . سوغات سفرت رو درست آوردی ؟ سالمه ؟ تویی و كولا بار مسولیت عهدهایی كه پاشو امضاء كردی و تا آخرش باید وایستی .