و وصیت من به همه آن است که با یاد خدای متعال بسوی خودشناسی و خودکفایی و استقلال با همه ابعادش به پیش روید و بی تردید دست خدا با شماست اگر شما در خدمت او باشید . 

قسمتی از وصیت نامه سیاسی الهی امام

ورنه در مجلس رندان خبری نیست که نیست ( یعنی همه ی خبرها هست !!! و ما رو راه نمی دن )

یا فاطمه الزهرا

 هر چی بیشتر می گذره نیازبه  شیعه شناسی و علی (ع)  شناسی رو بیشتر درک می کنم .

نمی دونم بعضی ها واقعا چه جوری در مو رد علی (ع) فکر می کنن. امروز سر کلاس بحث سر این بود که

- جمهوری اسلامی  چرا حکم اعدام آغاجری رو داد  ،که  یک استاد دانشگاه بود  !و بعدش رهبر بخواد این حکم رو نقض بکنه و عفو بزنه .

- حکومت علی (ع) اینجوری نبود . اگر علی بود می نشست باهاشون صحبت می کرد و قانعشون می کرد .

استاد : اگر علی(ع)   بود مطمئن باش همون جا اعدامش می کرد. اگر ملاک سنجشت عدل علی  (ع)   است .

تازه ما بعد چند سال موندیم زندانی بشه یا نه .

همینه که ما نیاز داریم به شناخت .

اون طور که من امیرامومنین رو می شناسم . امام دو جور برخورد داشتن یکی وقتی حق خودشون بود و یکی وقتی که حق مردم و اسلام در میون بود . در حق خودش گذشت می کرد مثل ابن ملجم و... در حق اسلم عدل .

هیچ وقت اون صحنه از امام یادم نمی ره که با شلاق اول بازار وامی ستاد که هیچ کدوم از از تجار حق کم فروشی و غش در معامله را ندارند . خطبه اش تو نهج البلاغه هست . که اولش می گن : تقوای الهی  پیشه کنید و کفه ترازو را ....

یا اون وقتی که دختر علی(ع)  گردنبند رو از خزانه امانت می گیره با ضمانت خزانه دار... علی (ع) به دخترش می گه که : اگر او گردن بند را بعاریه مضمونه نگرفته بود اولین زن هاشمیه بود که دستش را می بریدم . و خزانه دار رو توبیخ می کنه که چرا بدون اجازه ی او به دخترش گردنبند رو برای دو ساعت به عاریه داده .

شاید درست نباشه که اینو بگم اما برداشت خیلی سطحی  بود از حکومت ابر مرد دست نایافتنی تاریخ .

یا علی

روزهای اول آمدن ره بر

اولین بار مهسا گفت که رهبر می خوان بیان دانشگاه . چی ؟!! حدود چند ثانیه بهش خیره شدم . باورم نمی شد ...

کی ؟ ده روز دیگه . اون روز داشتیم می رفتیم تهران، نمایشگاه کتاب .

حسِ نوشتن توی اون سفر اصلا برام نبود . با اینکه جمکران هم رفتیم ... یادمه بهشت زهرا هم نشد بریم  . این دفعه نذر کرده بودم برم پیش حاج مرتضی (آوینی ) که نطلبید ... طلب خیلی مهمه . درسته ما با شهدا این حرفایی نداریم . اما ...

شب جمعه جمکران بودیم و کمیل نصفه موند .

شب جمعه جمکران بودیم و نمازمون به جماعت نبود.

شب جمعه جمکران بودیم و خسته بودیم .

یه چیز رو به زور از امام خواستیم بهمون دادن اما لیاقتش نبود .

بعد که اومدیم فهمیدیم چی شده ؟ چه خاکی بر سرمون شد . کجا رفتیم و نفهمیدیم . از بی معرفتیه ها !. تو اون سفر حالم خیلی بد بود برای همین ننوشتم . چی می نوشتم .

تو اون سفر همسفر نداشتم .

تو اون سفر خودم رو ارزون فروختم . که الاعمال به النیات .

و اعوذ بالله من نفسی

بگذریم ...از رهبر می گفتم و ستاد استقبال

جمعه صبح  - 5 روز راه طولانیه مانده به ره بر

شبش یکی از بچه ها زنگ زد گفت : جمعه صبح بچه ها تو حسینیه دانشگاه جلسه دارن برای کارها . تو هم بیا .

امتحان دارم . هیچی هم نخوندم  و البته درس واجب تره!  چون « تحصیل  تهذیب  ورزش » . بله اینجوری بود که من شنبه نتونستم برم ستاد .

یکشنبه – نمیدانم چند روز مانده ... شمار روزها از دستم رفته

بعد از کلاس انسان در اسلام با یکی از بچه ها رفتیم حسینیه سید الشهدا .

یاد داستان سیستان افتادم . دوباره بچه ها دور هم جمع اند . بچه های با حال دارن شکلات بسته بندی می کنن . زهرا با خط فوق العاده اش داره صحبت های رهبر رو روی مقوای فابریانو می نویسه و مریم هم کنارش با پاستل نقش و نگارهای پست مدرن می کشه . می رم سمت بسته بندی شکلات چون خوشمزه تره . از همه ی رشته ها و اقلیت ها تو این گرو ه هستن و برو بچه های رزمی کار که همه کمربند مشکی و دانِ یک دارن . توی گروه مریم  پیشنهاد می ده که روی یکی از موضوعاتی که بچه ها پیشنهاد می دن بحث کنیم . مفاسد اجتماعی و حجاب و  ...

بقیه اش بمونه واسه بعد

یا علی